PRAVI HEROJI RADNIČKE KLASE NIKADA NE UMIRU

djuradjakovic

Jugoslovesnki radnički i komunistički pokret dao je čitavu plejadu heroja, onih heroja kojima je budućnost bila važnija od sopstvenog života. Oni su u toj borbi za bolje sutra često davali i ono poslednje što revolucionar može dati – svoj život. Najhrabriji sinovi i kćeri jugoslovenskih naroda bili su u prvim redovima ne samo borbe u svojoj zemlji, već su časno i hrabro ispunjavali i internacionalistički dug duboku verujući da je čovek čoveku brat i da je mu je čitavo čovečanstvo otadžbina.

Najbolji kćeri i sinovi radnog naroda Jugoslavije bili su u prvim redovima Oktobarske revolucije poput legendarnog Aleksa Dundića, u prvim redovima odbrane sovjetske republike Mađarske 1919. godine, među prvima su priskočili u pomoć odbrani Španske republike od fašizma. Njihov heroizam u periodu pre i tokom Drugog svetskog rata zadivio je čitav slobodoljubivi svet.

Među čitavom plejadom heroja-revlucionara zlatnim slovima ispisano je ime Đure Đakovića, čijih osam i po decenija od pogibije sa posebnim sećanjem i pijatetom obeležava Nova komunistička partija Jugoslavije i njen najborbeniji deo – Savez komunističke omladine Jugoslavije.

Đuro Đaković (Brodski Varoš, kod Slavonskog Broda, 30. novembar 1886 — 1929), bio je metalski radnik, organizacioni sekretar CK KPJ i jedan od najistaknutijih boraca radničke klase.

Kao metalski radnik u Sarajevu, je 1905. i 1906. godine učestvovao u prvim radničkim štrajkovima u Bosni, a 1910. godine je bio istaknuti omladinski rukovodilac u Sarajevu.

Po izbijanju Prvog svetskog rata 1914. godine zbog istupanja protiv rata je uhapšen i od strane austrijskog vojnog suda kao „veleizdajnik“ osuđen na smrt. Kasnije je amnestiran i upućen na prisilni rad u Arad i Komoran.

Po povratku u Kraljevinu SHS, bio je član Centralne uprave Saveza metalaca BiH i uprave Glavnog radničkog saveza BiH. Jedan je od organizatora velikog štrajka građevinskih radnika, 1919. godine.

Učesnik je Kongresa ujedinjenja Socijalističke radničke partije Jugoslavije (komunist), održanog aprila 1919. godine u Beogradu. Godine 1920, na Vukovarskom kongresu KPJ, izabran je u Centralno partijsko veće KPJ, a na izborima za Ustavotvornu skupštinu Kraljevine SHS, je izabran za narodnog poslanika. Bio je funkcioner klasnih ravolucionarnih sindikata i jedan od organizatora velikog štrajka husinskih rudara.

Godine 1921. bio je delegat KPJ na Trećem kongresu Kominterne u Moskvi. Više puta je bio hapšen, mučen i proganjan, a od 1922. do 1926. godine bio je interniran u rodno mesto. Po odlasku u Zagreb, 1926. godine postao je sekretar Oblasnog odbora Saveza metalaca Hrvatske.

Jedan je od najistaknutijih boraca protiv frakcija u vrhovima KPJ. Od 1927. do 1928. godine bio je na “Lenjinovom“ univerzitetu u Moskvi, a u zemlju se vratio kao opunomoćenik Kominterne za sprovođenje Otvorenog pisma upućenog članovima KPJ. Na Četvrtom kongresu KPJ u Drezdenu 1928. postao je organizacioni sekretar CK KPJ.

Kao veliki protivnik šestojanuarske diktature, Đuro je, uhapšen u Zagrebu, 20. aprila 1929. godine, zajedno sa Nikolom Hećimovićem, sekretarom Crvene pomoći. Posle četiri dana mučenja, zagrebačka policija je, pod izgovorom, izviđanja na jugoslovensko-austrijskoj granici i utvrđivanja kanala kuda su komunisti ilegalno prelazili u Austriju, dovela Đuru i Nikolu Hećimovića u mesto Sveti Duh.

U popodnevnim časovima, 25. aprila, pri spuštanju u jednu klisuru prema austrijskoj granici, ubijeni su sa motivacijom da su pokušali bežati. Ekshumacijom leševa, izvršenom 8. maja 1929. godine, ustanovljeno je da ja na žrtve pucano s preda, čime je dokazano smišljeno ubistvo.

Prvu vest o ovom zločinu objavila je 29. aprila austrijska štampa, nakon čega je zagrebačka policija, koja je planirala da ovo ubistvo zadrži u tajnosti, izdala zvanično saopštenje.

Na dvadesetogodišnjicu pogibije, 25. aprila 1949. godine, njegovi posmrtni ostaci su svečano preneti u Beograd i sahranjeni u grobnicu na Kalemegdanu pored posmrtnih ostataka Ivana Milutinovića i Ive Lole Ribara. Ceremonija je obavljena u prisustvu partijskog vrha KPJ i državnog vrha FNR Jugoslavije.

Sin Đure Đakoviča- Stjepan nastavio je stopama svoga oca. On je u septembru 1928. godine otišao je u SSSR, gde je završio Komunistički univertitet nacionalnih manjina zapada. Godine 1937. se vratio u Jugoslaviju i, posle odsluženja vojnog roka, bio uključen u članstvo Pokrajinskog komiteta KPJ za Bosnu i Hercegovinu. Kao delegat PK KPJ za BiH, učestvovao je na Petoj zemaljskoj konferenciji KPJ, održanoj 1940. u Zagrebu. Bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe od 1941. godine. Januara 1942. godine, na putu za Glavni štab NOV i PO Hrvatske, ranjen je i zarobljen na Velikoj Kapeli. Kasnije je ubijen u ustaškom zatvoru u Zagrebu.

Delegacija Saveza komunističke omladine Jugoslacije odala je poštu polaganjem veneca 25. aprila na dan mučkog ubstva na grob Đure Đakovica na Kalemegdanu.

ŽIVELO BESMRTNO DELO RADNIČKOG HEROJA ĐURE ĐAKOVIĆA!

ŽIVELA RADNIČKA BORBA I PROLETERSKA SOLIDARNOST!

Pratite nas na:

NAJNOVIJE:

SKOJ UČESTVOVAO NA ONLINE KONFERENCIJI EVROPSKIH KOMUNISTIČKIH OMLADINSKIH ORGANIZACIJA POKRENUTA INICIJATIVA „ZAUSTAVIMO PRIVATIZACIJU APOTEKA BEOGRAD“ ČETNIČKA OMLADINA HOĆE DA KOLJE ALEKSANDRA ĐENIĆA STOP PRODAJI SAVA CENTRA STOP MIZOGINIJI U POLJSKOJ! STOP ZABRANI ABORTUSA!

IZ ŠTAMPE IZAŠAO 42. GLASNIK SKOJ-A

IZ ŠTAMPE IZAŠAO 42. GLASNIK SKOJ-A