NE ISTORIJSKOM REVIZIONIZMU I FALSIFIKOVANJU ČINJENICA O DOGAĐAJIMA NA GRANICI ITALIJA-JUGOSLAVIJA

sfsn

Poslednjih godina, od pada socijalizma u Istočnoj Evropi do danas, svedoci smo talasa istorijskog revizionizma bez presedana vezanim za događaje iz perioda Drugog svetskog rata.

Istorijski revizionizam koji je na delu, ima kao svoj glavni cilj osudu komunizma i akcije komunističkih partizana, uporedo sa rehabilitacijom ličnosti koje su sarađivale sa nacistima i fašističkim režimima, kao i provokativno izjednačavanje partizana sa fašistima.

Ekonomska kriza kapitalizma i nemogućnost ovog sistema da izađe iz svojih kontradiktornosti, guraju vladajuće elite da osnaže svoje antikomunističke političke kampanje i revizionizam, kako bi uništili komunističku ideju radničke klase o izlasku iz krize kapitalizma.

Čak su i događaji vezani za granicu Italije i Jugoslavije iskorišćeni kao izgovor i argument za izjednačavanje Jugoslovenskih partizana sa fašistima. Skrivanjem istorijske odgovornosti Italije u fašističkom periodu ubilačke zveri pretvaraju se u žrtve, a oslobodioci u agresore i neprijatelje.

U Italiji je 2004. godine, pod pritiskom desničarskih partija i sa podrškom partija levog centra ustanovljen je “Dan sećanja” – 10. februar, kojim se svake godine obeležava sećanje na italijanske žrtve na istočnoj granici tzv. fojbe i odlazak Italijana sa teritorija Istre i Dalmacije.

Pitanjem slučaja Fojbe, se potpuno manipuliše, “žrtve” procesuirane od strane partizana (ne više od 700 prema istorijskim dokumentima) bili su uglavnom sami faistički egzekutori, tako da su dobitnici nagrade u vidu Dana sećanja uglavnom fašistički vojnici, pri čemu se zaboravljaju fašistički zločini na jugoslovenskim teritorijama.

Broj žrtava uvećan je na desetine puta u poređenju sa istorijskim procenama, kako bi se veštački izjednačili događaji na granici Italije i Jugoslavije sa zločinima nacista i fašista.

Uklonjena je karika sa velikom većinom političkih zatvorenika ubijenih od strane fašističkog režima za odmazdu, i optuženi su partizani za nekoliko ”sličnih” zločina kako bi se proizvoljno povećao broj žrtava, i dao utisak organizovanog etničkog rata protiv Italijana.

Takođe, motivi i brojevi zloglasnog “egzodusa” su izmišljeni.

Jugoslovenske vlasti, suprotno onome što je rečeno i izmišljeno o etničkom čišćenju, su učinile sve da zadrže italijansko stanovništvo u Jugoslaviji, odložili su davanje neophodnih dokumenata za putovanje u inostranstvo. Desetine hiljada Italijana su nastavili da žive u Jugoslaviji, pa čak je i više od hiljadu Italijana emigriralo u Jugoslaviju iz Italije.

Ništa nije rečeno o prinudnoj italijanizaciji u koncentracionim logorima i sistematsko ubijanje političkih neistomišljenika.

Pravi etnički rat, nekoliko godina pre Drugog svetskog rata, bio je vršen od strane fašističkog režima protiv jugoslovenskih naroda na teritorijama priključenim Italiji.

Danas se osuđuje uloga italijanskih i jugoslovenskih partizanskih snaga koje su zajedno oslobodile severoistočni deo Italije od nacističko-fašističkog ropstva. Oni zaboravljaju reči koje je Musolini koristio koje se odnose na politiku protiv jugoslovenskih naroda na teritoriji Italije: “Naspram inferiorne i varvarske rase kao što su varvarski Sloveni koji ne razumeju politiku koja daje šećer već onu koja daje palicu i batine, granice Italije bi trebale biti Brennero, Snežnik i Dinarsko gorje. Mislim da bi mogli žrtvovati 500 000 varvarskih Slovena za 50 000 Talijana.”

To nije bila samo izjava, već smišljena politika fašističke države koju su sprovodili protiv naroda Jugoslavije, otvaranjem koncentracionih logora u Kraljevici, Lopudu, Kupari, Korici, Bracu, Hvaru, Rabu u kojima je hiljade političkih zatvorenika bilo zarobljeno zajedno sa običnim ljudima koji su se protivili politici fašizma.

Reči su pretočene u dela od strane italijanskih fašista, vojske i njenih generala, ka što se može videti u cirkularnom pismu generala Robotija ”mi ubijamo premalo”, misleći na situaciju u delovima Jugoslavije pod italijanskom okupacijom.

Zločini nacista-fašista se pažljivo skrivaju i pokušava da se progura laž da su italijanski i jugoslovenski partizani, koji su se borili protiv vojske Rajha i fašističke Italije, ustvari ubice. Pri tome se otvoreno izbegava sva istorijska i politička odgovornost fašista, koji su odgovorni za sve što se desilo.

Kao omladinske organizacije iz različitih zemalja koje su uključene u događaje na granici Italije i Jugoslavije, potvrđujemo naše prijateljstvo i obostranu solidarnost, zajednička nastojanja i stremljenja, izjavljujemo da se zalažemo i da ćemo na delu:

-Braniti sećanje na partizanske borbe i primarnu ulogu komunista u oslobođenju od fašizma, koje je ugroženo od strane revizionista i svih pokušaja izjednačavanja fašista i komunista. Povećati zajedničke aktivnosti u odbrani istorijskog pamćenja i doprinosa italijanskih i jugoslovenskih komunističkih partizana u borbi za oslobođenje naših zemalja;

-Osuđivati sve oblike nacionalizma, utočišta za kapitalizam u krizi, i bilo kakav sukob između naših naroda, razvijati najviši oblik proleterskog internacionalizma i solidarnosti između naših organizacija, radeći zajedno kako bi naši ljudi mogli da žive u mirnoj budućnosti saradnje i solidarnosti;

-Širiti među mlađe generacije istorijsko sećanje i svest da samo socijalizam može biti pravo oslobođenje naroda iz ropstva i od uvek prisutne pretnje od rata, nametnute od strane interesa monopola na štetu radnika i naroda.

Fronte della Gioventù Comunista-FGC, Italija

Savez komunističke omladine Jugoslavije-SKOJ, Srbija

Mladi socijalisti-MS, Hrvatska

Pratite nas na:

NAJNOVIJE:

ZAJEDNIČKA DEKLARACIJA 20 EVROPSKIH KOMUNISTIČKIH OMLADINSKIH ORGANIZACIJA SKOJ UČESTVOVAO NA ONLINE KONFERENCIJI EVROPSKIH KOMUNISTIČKIH OMLADINSKIH ORGANIZACIJA POKRENUTA INICIJATIVA „ZAUSTAVIMO PRIVATIZACIJU APOTEKA BEOGRAD“ ČETNIČKA OMLADINA HOĆE DA KOLJE ALEKSANDRA ĐENIĆA STOP PRODAJI SAVA CENTRA

IZ ŠTAMPE IZAŠAO 42. GLASNIK SKOJ-A

IZ ŠTAMPE IZAŠAO 42. GLASNIK SKOJ-A